Grote voorn - Hengelpassie

Hengelliefde
Hengelsportverhalen van vroeger en nu
Hengelsportverhalen van vroeger en nu
Ga naar de inhoud
Er zit nog (grote) voorn op het meer

Een zomerse zaterdag in juli 2002. Als een gelukkig mens wandelde ik langs de oevers van het Meer. Veel vissers, een paar karperfreaks uitgezonderd, waren er niet te bespeuren. Wellicht had de hitte van de namiddag er iets mee te maken. Doch binnenin zinderde bij mij niet enkel de zonnewarmte, doch ook een gevoel van "ons Meer opnieuw te hebben ontdekt". Die hernieuwde kennismaking was een paar dagen eerder begonnen.

Het was evenwel niet al te vet geweest gedurende de vorige weken. Meerdere vissessies met hennep en tarwe waren op een teleurstelling geëindigd. De vis leek wel verdwenen. Tot ik het idee kreeg het eens heel wat ondieper te gaan proberen.

Aangezien ik de laatste tijd steeds moeilijker de moed kan opbrengen voor dag en dauw uit mijn bed te wippen, was de donderdagvoormiddag al een eindje gevorderd toen ik mijn auto op de parking achterliet. Op het paadje tussen het Vloot en het Meer ontmoette ik enkele bestuursleden van onze vereniging. Zij hadden blijkbaar niet stilgezeten. Hun bosmaaier had zijn werk goed gedaan. Het pad was voor me geëffend en dat in de letterlijke zin van het woord. Bedankt mannen.

Visgerei in de boot geladen, slot van de ketting gehaald en roeien maar. Ik koos voor een rustig stekje naast het riet en met amper anderhalve meter water op hengellengte. De boot zelf had nauwelijks een half metertje water onder de bodem, zodat de roeispanen zonder probleem als steekstokken konden worden gebruikt.

Ik zou uitsluitend vissen met tarwe en hennep. Meestal voeder ik in die omstandigheden enkel met genoemde aassoorten, doch vandaag maakte ik een uitzondering. Gemalen hennep, aangevuld met wat paneermeel, zo een halve kilo, doch ook niet meer, werd in bollen geknepen en op de hengelplaats gedeponeerd. Enkele handjes tarwe en een iets meer hennep maakten het voederen compleet. De haak werd een paar centimeter op de bodem aangeboden, voorzien van een tarwekorrel. Hier zou het dan moeten gebeuren.

Om een verhaal kort te maken: ik ving die dag een zestal voorns. De wonderbare visvangst bleef uit. Toch was ik ervan overtuigd dat hier meer te verwachten viel. Ik zou dan ook de volgende dag terugkomen. Als voorbereiding werd een niet te onderschatten hoeveelheid gekookte tarwe en hennep op de visplaats gedropt. Ik was er zeker van dat de vis hier vroeg of laat zou voorbij zwemmen want veel dieper moest je hem in deze periode niet zoeken. Dat had ik ondertussen wel in de gaten gekregen.

‘s Vrijdags was ik toch vroeger uit de veren dan verwacht. De adrenaline weet je wel. En de niet te onderdrukken gedachte van "er zal toch niemand anders op die plaats zitten te hengelen….." Gelukkig was alles rustig en na het steeds wederkerende ritueel van steekstokken plaatsen en nog wat bijvoederen, kon begonnen worden met dat waarvoor ik gekomen was: vis vangen en liefst heel veel. Alleszins dat hoopte ik toch.

Ik had nauwelijks een trekje gedaan aan mijn eerste sigaret (kan er nog steeds niet van afblijven) of mijn dobbertje verdween schuin de diepte in. Een vastberaden aanslag resulteerde in een gevaarlijk kromgebogen hengel. Dit was geen voorn. Inderdaad bleek na enkele spannende momenten dat een prachtige bruine brasem mijn tarwekorrel had genomen. Bruin? Jawel. Ik moet bekennen dat ik niet veel geef om die slijmerige bleke platten, doch van bruine brasem hou ik. En voor wie het niet zou weten. Die bruintjes van het Schulensmeer weten wat vechten is.

Een nieuwe tarwekorrel en dito sigaret later, verdween mijn pennetje opnieuw. Weer een bruine beer! Dit scenario herhaalde zich nog twee keer. Op regelmatige tijdstippen voerde ik bij met hennep en een heel klein beetje tarwe.
Mijn vijfde vis was een voorn. En wat voor één. Voor die kerels (of vrouwtjes) trok ik vroeger op koude winterdagen naar het Albertkanaal! Nummer zes van de dag leek wel het evenbeeld van zijn vorige vriend. Tijd voor hennep.
Zouden ze de hennep nog herkennen? Jawel mijnheer … prachtige vastberaden en bijna niet te missen aanbeten waren het gevolg. Wat een vissen … ik kon het bijna niet geloven. Een zoveelste snuifje hennep op de visplek werd gevolgd door een nieuwe aanbeet, een kromme hengel en een hevig tegenstribbelende vis.

Toen ik die late namiddag de boot terugroeide, was ik de tel kwijtgeraakt. Niet alle voorns die ik nog had gevangen waren monstervissen geweest, doch van die "kanjers" had ik er toch wel een vijftigtal in het landingsnet gekregen. Dit is wat men "a beautyfull day" pleegt te noemen. Ik had het Schulensmeer herontdekt.

De bereiding van mijn tarwe is de eenvoud zelf: een nachtje weken in een thermos met kokend water en klaar is kees. Hennep vraagt echter wat meer voorbereiding. Vooreerst dien je aan zaadjes te komen met voldoende kiemkracht. Veel hennep welke vandaag de dag wordt verkocht is helemaal niet geschikt om mee te vissen. Om iets of wat kiem te krijgen moet je hem te lang op het vuur laten staan zodat hij te plat wordt ofwel kiemt hij wel, maar ben je het schelpje binnen de kortste tijd kwijt. Vaak denk ik met weemoed terug aan de mooie en dikke Chilikemp van vroeger.

Heb je dan toch hennep op de kop kunnen tikken die min of meer voldoet, laat hem dan eerst minstens 24 uur weken. De kiemen moeten dan reeds zichtbaar zijn. Alsdan breng je water aan de kook waarin je de hennep verder kan klaarmaken. Wanneer de schelpjes van het zaad zich wat meer openen en de kiemen meer en meer zichtbaar worden, is het tijd de hennep van het vuur te halen en te spoelen met koud water. Hoe korter deze periode, hoe beter. In het kookwater kan je een roestig stukje ijzer of wat maagzout deponeren. Dit geeft de schelp van de hennep een zwartere kleur.

Beste lezer, ook jij hebt waarschijnlijk reeds met succes op dergelijke wijze mooie voorn gevangen. Mocht dit niet zo zijn, raad ik je aan het toch maar eens te proberen. Zoals steeds is het de aanhouder die wint. Op het Schulensmeer kan het!

Eddy Schepmans.

Copyright - all rights reserved - made by hengelpassie
Terug naar de inhoud