Friesland - Hengelpassie

Hengelliefde
Hengelsportverhalen van vroeger en nu
Hengelsportverhalen van vroeger en nu
Ga naar de inhoud

SNOEK(BAARZEN) IN FRIESLAND


We schrijven 1 juni 1993! Zij die mij kennen weten dat ik dolgraag op het Schulensmeer vis en toch waren die dag mijn gedachten elders.  Deze gedachtengang werd nog versterkt door het feit dat de snoekbaars het bij mij volledig liet afweten. Eén enkele snoek uitgezonderd, werd het een visloze openingsdag. De zaterdag die volgde kon mij, ondanks één snoekbaars, evenmin motiveren. Had het onheil toegeslagen en werd ik visonvriendelijk?
Het tegendeel was waar doch voor mijn ogen zag ik reeds het schone Friese polderlandschap, de aanlegsteigers en de sinds dit jaar volledig heringerichte verblijven van bungalowpark De Potten. In gedachten drilde ik een kanjersnoekbaars ergens midden op het Sneekermeer. Dinsdagnamiddag zouden we vertrekken. Door de uitnodiging van José en Yvonne, die daar voor een maand met vakantie waren, zou Friesland nog maar eens voor enkele dagen onze tweede thuis worden.

Dinsdagnamiddag werd al vlug 19 uur ’s avonds. Breda, Utrecht, Hilversum, Almere en een laaghangende mist, die een mooie ochtend inluidde, vlogen ons voorbij. Omstreeks halfelf dook de ingang van De Potten voor ons op. Het was donker.

"Verdorie, waar zijt ge toch gebleven" begroette José ons. Om de adrenaline nog wat hoger te jagen had hij het niet beter gevonden, die dag een "razzia" te houden. Indien José spreekt van een razzia bedoelt hij daarmee dat het echt raak was geweest. En of hij gevangen had: zestien snoekbaarzen en een reuzenpaling! Van slapen kwam er die nacht niet veel in huis.

Woensdagmorgen, de eerste proef. De vakantiestemming zat er al in doch het was ook weer even wennen aan het staande vissen in een kleine boot midden de golven van het immense Sneekermeer. De zitbank was als extra beensteun meer dan welkom.

José beheerst meer dan wie ook de techniek van de kruispeiling en ankerde precies op de plaats die voorgaande dag goud had opgeleverd. De Friezen kennen die dekselse Belg ondertussen ook al wel. Niet verwonderlijk dat we na enkele minuten gezelschap kregen van een drietal andere visbootjes. Het feest kon beginnen.

Na een klein halfuurtje verdween plots mijn dobber. Aanbeet! Doch teleurstelling alom toen de buit boven water kwam. Niet die verdomde snoekbaars had mijn aasvisje genomen, doch wel een uit de kluiten gewassen baars. Even later kreeg José een eerste tik op de sleephengel. Raak en …. baars!  Links van ons zag ik een Fries met kromme hengel en snoekbaars…

Dit fenomeen zou zich die voormiddag nog één keer herhalen en voor de rest was het voor iedereen noppes. De namiddag zorgde voor een reuzenaanbeet welke resulteerde in een gebroken lijn en een zichtbaar aangeslagen visser. De ene dag is de andere niet zegt men en ik was blijkbaar 24 uur te laat gekomen. De volgende sessies zouden veel goed maken, zeker weten.

Woensdag, snikheet en een waterplas als een vijver. Zo zie je het Sneekermeer niet vaak. José had reeds een paar prachtig uit de kluiten gewassen snoekbaarzen aan de sleep gevangen, terwijl ondergetekende het moest stellen met één misser. "Werp recht voor je uit" fluisterde José plots, "daar springen visjes". Eén enkele worp en een knal op mijn sleephengel die zich eindelijk kromde zoals ik er van droom. 74 centimeter snoekbaars kwam boven water. De eer was gered en kon niet meer stuk.

Naast mij opnieuw actie! José drilde een prachtexemplaar. Spek voor de bek van de videocamera. De snoekbaars bleek echter geen vedette en koos voor het ankertouw. Naast mij een gebroken lijn en een sakkerende Belg. "Die verdomde camera". Herstellen was gelukkig werk van enkele seconden en visjes hadden we nog meer dan voldoende. Een nauwelijks voelbare tik op de top van José’s sleephengel en verder niets meer. De Belg wist echter beter en liet even later een 73 cm. glasoog kennismaken met zijn landingsnet. Videodinges bleef veiligheidshalve in zijn tas.

Zo stil en vredig als het water op woensdag was, zo wild en ruig was het op donderdag. Ken jij, lezende visser, het gevoel dat je krijgt bij windkracht zes, ergens midden op 9 vierkante kilometer water? Ik wel. En toch bogen de hengels. José ving snoekbaars, ik paling. ’s Middags zijn we beiden zelf gebogen voor de oerkrachten van de natuur. Zeiknat thuiskomen door een meter hoge golven en een niet aflatende regenvlaag, dat is avontuur en beseffen dat de visboot wel degelijk veilig is.

De resterende drie dagen kromden, tussen wat kleine ruzietjes door, ons beider hengels nog verscheidene malen. Allemaal snoekbaarzen van formaat, nog een paar palingen en wat baars. Wat mij persoonlijk betreft, ook verscheidene "lossers". "Kwestie van het viswater te kennen" zegt José. Het Sneekermeer is inderdaad niet zo diep en goed uitdrillen is een vereiste.

Wie graag snoekbaarst met levend aas dient zijn voorraad visjes aan te vullen. Elke namiddag togen we naar een vaartje of we trokken de polder in. Op zich reeds een vakantie waard. In het wijdse landschap waant men zich een koning. Kleine aasvisjes vangen in de polders rond Sneek geeft weinig of geen probleem. En wat te denken van een prachtige snoek die het juist gevangen voorntje van je haakje nummer 22 wil plukken?

En dan die snoekbaarsdobber die plots door de lucht zweeft! We visten op een stek die nauwelijks dieper was dan twee meter. De tamelijk grote voorn had het voor mekaar gekregen juist onder het wateroppervlak te gaan zwemmen. Het pientere en supersnelle sterntje had dit in de gaten. Een duik, een gevangen vis, een zwevende dobber en een gehaakte vliegende rover. Natuurlijk was videodinges op dat ogenblik niet aan boord. Prachtig vogeltje, dat visdiefje. Met liefde hebben we hem de vrijheid teruggeschonken. Toch had ik het gevoel dat hij ons van boven meer dan één verwijt naar het hoofd slingerde.

De tijd vliegt, zeker gedurende een actieve visvakantie. Zondagnamiddag, ergens boven de Moerdijk in de file, kon ik tevreden terugblikken op enkele geslaagde visdagen. En daar is het toch om te doen, niet?

Ben jij, waarde lezer, nog nooit in Friesland geweest? Niet langer uitstellen en … het hoeft niet enkel voor de snoekbaars!

Eddy Schepmans.

Nota: dit verhaal werd geschreven in oktober 1993 toen in Nederland het vissen met een levende aasvis nog werd toegelaten. Momenteel is het in Nederland verboden om te hengelen met een levende aasvis.

Copyright - all rights reserved - made by hengelpassie
Terug naar de inhoud